MOEDER MET KERSTMIS

‘Mam, sorry van alles. Ik ben bang dat het in het echt niet meer goed komt. Hopelijk wel in je hart, mam. Ik ben zo ver weg in mijn hoofd. Het is gezonder als jij en Ron nog een leven met elkaar hebben zonder de stress van mij. Ik red mezelf wel.’

Het is dit appje van mijn dochter met schizofrenie dat ik deze kerstperiode telkens tevoorschijn tover. Een soort vorm van troost voor het achtste jaar dat wij kerst zonder haar doorbrengen. Al die tijd is ze geen dag uit mijn gedachten geweest. Ze heeft een permanente plek in mijn hart, daar hoeft ze niet bang voor te zijn.

Waar ik wél bang voor ben, is haar ongrijpbare aandoening die er voor zorgt dat wij alleen in elkaars gedachten bij elkaar kunnen zijn. Bij mijn dochter gaat dat meestal gepaard met scheldpartijen en dit jaar met doodsbedreigingen. Ze sprak diverse scenario’s op mijn voicemail in hoe ze mij om het leven zou (laten) brengen. Ze was een ‘perfecte moord’ aan het plannen.

Ik leef nog steeds en deze kerstdagen slaat mij de angst om het hart dat mijn dochter teruggrijpt naar speed, cannabis of een andere drug. Alles om zielenpijn te onderdrukken. Zo vertelde ze mij in een van de spaarzame momenten dat het contact tussen ons zich enigszins leek te herstellen dat ze in december 2020 crack had gebruikt.

In gedachten ben ik bij haar. Waar zou zij kerst doorbrengen? Alleen in haar woning omdat na bijna twee decennia als ggz-patiënte iedereen zich van haar heeft afgekeerd? Zou de omikronvariant van corona bij haar aankloppen en haar de das omdoen vanwege haar zwaarlijvigheid als gevolg van de antipsychotica?

Haar eerste Kerstmis zal ik nooit vergeten. Ik rouwde om mijn moeder die dat niet meer heeft mogen meemaken. Mijn vier maanden oude dochtertje reageerde op mijn tranen en huilde hartstochtelijk mee. Ik stopte abrupt. Zij moest verschoond blijven van mijn verdriet.

Nu kamp ik met levend verlies. Mijn dochter is al lang en breed volwassen, maar door haar aandoening niet meer degene die zij ooit was.

Kerstmis is het feest van het licht. Straks ontsteek ik de kaarsen en ben ik in gedachten bij mijn dochter. Ik hoop dat zij de warmte ervaart van mensen die haar goedgezind zijn. En nooit zal ik de hoop laten varen dat ze ooit weer aan onze kerstdis aanschuift.      

1 Comment

  1. Yvonne
    25 december 2021, 2:40 pm

    Wat mooi neergezet, ik voel je pijn.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Visit Us On TwitterCheck Our FeedVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On Instagram
Spring naar toolbar