Afbeelding van DavidRockDesign via Pixabay


HIPPIE

‘Vertel nog eens iets over de hippietijd,’ vroeg mijn 18-jarige dochter. ‘Ik wilde dat ik die tijd had meegemaakt. Zo vet gaaf!’

Zo gaaf was-ie niet, dacht ik. Ik zag mezelf terug in een minirokje met een sigaret tussen mijn vingers. Ik probeerde ongenaakbaarheid uit te stralen, alsof ik de koningin van de nacht was, daar in “De Brulboei”, nu het oudste buurthuis van IJmuiden. Een coverbandje speelde House of the Rising Sun en ik blies de rook quasi achteloos weg. De keurende blik van een jongen iets verderop bleef hangen bij mijn borsten, gestoken in een felroze truitje. Felroze. Ik maakte dat ik wegkwam. Een peuk hielp niet tegen onzekerheid.

Mijn dochter blaakte evenmin van zelfvertrouwen, al suggereerde haar outfit anders. Altijd in het zwart gekleed, kisten aan haar voeten en een legerjack aan. Zwartomrande ogen en een sjekkie bungelend in haar mondhoek. Ze was fan van Nirvana en droomde tegelijkertijd weg The Doors.

Stoned als een garnaal

‘In jouw tijd blowden ze toch ook? Heb jij weleens een stickie gerookt?’ Mijn dochter keek me nieuwsgierig aan. Ik dacht terug aan mijn schoolvriendin die regelmatig zo stoned als een garnaal was. Haar studietijd maakte ze niet af. Ze werd jong moeder, stond het kind af en verdween geruisloos in de anonimiteit.
   Ik zei zoiets als heb je niks aan, zei zelfs vermanende dingen als ‘Is slecht voor je gezondheid, van blowen kun je schizofrenie ontwikkelen. Trouwens, laat ik het niet merken, want dan zijn de rapen gaar.’
   ‘Doe niet zo belachelijk,’ antwoordde mijn dochter. ‘Al mijn vrienden blowen, niks aan de hand.’ Ze stommelde naar boven en even later dreunde Rammstein uit de speakers. De ramen trilden in de sponningen.

‘Kan het wat minder?’ riep ik naar boven.

Alles wende, behalve een dochter die steeds vreemder gedrag begon te vertonen. Op de muren van haar slaapkamer verschenen kreten als ‘Kabballa!’ en de vloerbedekking vertoonde brandplekken van uitgedrukte peuken.

Na maandenlang op haar inpraten, was de maat vol. Mijn dochter trok in een kraakpand. Ik hoorde niks meer tot die dag.

De kip psychose

Mijn dochter belandde knetterpsychotisch op de psychiatrische afdeling van een ziekenhuis. Opname na opname volgde. Ook zogeheten veegacties om zakjes wiet en andere drugs op te sporen. De diagnose schizofrenie werd gesteld.

Zestien jaar later is voor mij een blowtje nog steeds het allereerste ei waaruit de kip psychose groeit.

Ik kijk uit naar een cannabisvrije wereld. Coffeeshops om 20:00 uur dicht door coronamaatregelen. De regels zijn streng en echt nodig, verkondigt de rijksoverheid. Vervuld van hoop drink ik mijn kopje thee.   

 

 

 

            

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Visit Us On TwitterCheck Our FeedVisit Us On FacebookVisit Us On LinkedinVisit Us On Instagram
Spring naar toolbar